Wanneer de ramadan aanbreekt
Wanneer de Ramadan aanbreekt, kan je op het werk vaak te maken krijgen met collega’s die geïnteresseerd zijn in de Ramadan. Ik vind het zelf fijn als collega’s oprechte interesse tonen. Soms reageren collega’s defensief met opmerkingen als: “ik ga gewoon mijn lunch eten”. Daarnaast heb ik meegemaakt dat collega’s buiten de deur gingen eten zodat ik niks meekreeg van hun lunch. Dat laatste was natuurlijk heel lief, hoewel ik dat nooit van hen zou vragen. Het punt wat ik wil maken, is dat het heel wisselend is wat de reacties kunnen zijn. Soms wordt die periode gebruikt door bepaalde collega’s om rare grappen te maken of te provoceren door openlijk voor je neus te gaan eten. Zoals Petra deed.
Het voorval met Petra
Het was de 2e dag van de Ramadan. Petra liep langs mijn bureau en vroeg: “Wil je thee? Oh nee dat mag niet.” Ik vond het vreemd dat ze het vroeg, want normaal haalde ze nooit voor onze groep. Na een tijdje kwam ze zelfs weer langs en zei ze bijna hetzelfde. Op een of andere manier had Petra iets tegen mij, ik weet zelf nog steeds niet waarom. Hoe dan ook, er was geen klik tussen ons.
Later op de dag kwam ze naar me toe lopen, terwijl ik bij mijn bureau stond. Ze ging voor me staan en had in haar hand een bruine boterham met kaas waar ze een hap van nam en stelde tegelijkertijd een overbodige vraag. Ik vond dit nu wel te ver gaan. Eerst zogenaamd vragen of ik wat wil drinken en nu met brood kauwend mij iets vragen. Zoiets doe je sowieso niet, sinds wanneer stel je etend een vraag aan iemand? Ik liet me niet kennen en gaf antwoord op haar vraag en negeerde haar gedrag. Toch zat het me dwars en had ik anders willen reageren, maar heb dat niet gedaan om de vrede te bewaren.
Wat ik nu zou doen
Terugkomend op het verhaal met Petra tijdens de Ramadan, zou ik nu anders reageren uiteraard. Ik zou haar strak aankijken, onderbreken en op een directe en duidelijke toon vragen: “Waarom kom je helemaal vanaf je bureau met je brood etend een vraag aan mij stellen?” Niet op het antwoord wachtend, zou ik zeggen: “Ik ga luisteren naar wat je zegt wanneer je uitgegeten bent”. En verder geen aandacht aan haar besteden.
Waar het op neerkomt, is dat je uitspreekt wat je dwarszit op een duidelijke en directe manier. Als jij voelt dat mensen te ver gaan, mag je ze daar op wijzen. Dat geeft een signaal af aan alle collega’s, je toont aan dat je doorhebt wat er gebeurt, én dat je niet over je heen laat lopen. Daarnaast is het goed voor je zelfvertrouwen en loop je niet met frustraties rond.
Hoe zou jij een situatie als met Petra aanpakken?